Finish!

18-10-2021 | 08:55

 Lieve allemaal,

Gisteren was de dag waar ik al maanden na uitkeek, de wedstrijddag. Naarmate het dichterbij kwam, kwamen de zenuwen toch meer naar boven. Het weer zat goed mee en de sfeer zat er goed in, wat beiden voor extra motivatie zorgden.

Gedurende de wedstrijd vorderde kon ik steeds meer genieten waarvoor ik al die tijd getraind had. Hoe anders was het geweest als ik niet besloten heb om zelf goede geneeskunde toe te passen...? 'Niet aandenken, doorlopen, genieten van de mensen langs de kant en de prestatie die je aan het leveren bent.'

Zo rond het Vondelpark, bij 18.5 km wordt het zwaar. Het schema van mijn PR ga ik loslaten, aangezien deze halve marathon nu lopen in deze situatie is al een prestatie op zich.

Uiteindelijk finish ik een kleine 3 minuten boven mijn PR in het Olympisch stadion. Wat een mooie ervaring, wat een gevoel. Het is gewoon gelukt!

Zo dankbaar dat ik dit kan en mag doen! Het voelt geweldig om te merken dat ik dit van mijn lichaam kan vragen, ondanks de klachten en bijwerkingen van de ziekte waar ik onnodig lang hinder van heb moeten ervaren.

Ik ga door met het creëren van aandacht voor het probleem van onbekendheid bij thymomen, maar ook het hard maken voor goede zorg. Een goede medisch specialist is naar mijn idee ook iemand die zijn fouten durft te (h)erkennen en niet alleen maar een patiënt afwimpelen of gebruiken als studie object. Want hoe interessant is het dat je allerlei arts-assistenten wel laat luisteren naar het pericard-wrijven, maar vervolgens ontkent dat de patiënt wat mankeert?! Hoe simpel is het om de richtlijnen te volgen wat betreft medicatie? Is het echt zo lastig om de documentatie en naslag goed bij te werken? Is het beoordelen van de longfoto echt enorm lastig terwijl wel benoemd wordt dat elk gebied er goed uitziet, terwijl dat in werkelijkheid niet zo is?

Als ik het kan, lijkt het me niet onmogelijk! Net zo als een halve marathon lopen, nog geen 11 maanden na een zware operatie 😉

Geloof in jezelf en je eigen kracht 💪🙏🏽