Nog maar 1 maand

10-09-2021 | 11:00

Over een maand sta ik aan de start van de halve marathon. Het is nog even spannend of dit allemaal live mag gaan plaatsvinden, gezien de huidige Corona-maatregelen. Maar hoe dan ook, ik zal het volbrengen.

Vorig jaar rond dezelfde tijd was ik in voorbereiding voor dezelfde halve marathon, maar met een ander goed doel voor ogen (de Hartstichting). Ik was al bijna 2 jaar aan het tobben met ontsteking van het hartzakje, pericarditis, en zag op dat moment geen verbetering. De ene keer werd het wel behandeld met medicatie, de andere keer vond de arts het weer beter om het aan te kijken en dat terwijl er gewoon richtlijnen zijn voor de behandeling. Dit stoorde mij enigzins en daarom vond ik dat het tijd was voor actie.

Ik liep de halve marathon vanaf mijn eigen voordeur gevolgd door een mooie tocht door de omgeving. Mijn streeftijd van 2,5 uur haalde ik maar net, maar een droom kwam uit.... ik liep een halve marathon!!! Helaas kwamen de klachten een week later alweer terug en wederom werd er niet ingegrepen door de arts. Dat was de druppel voor mij.

Ik vertelde de arts dat het raadzaam was om een keer goed bloedonderzoek te laten doen of een MRI scan om te kijken hoe het nou kwam dat het hartzakje nou steeds ontstoken raakte. De arts zei dat dat op een later moment wel een keer plaats kon vinden. "Een later moment?!" Ik wachtte al 2 jaar op een behandeling.

Ik gaf het vertrouwen op in mijn behandelend arts en zei hem dat ik binnen een week zelf wel een scan zou regelen. Die scan kwam er ook, dankzij mijn werk op de radiologie. De oorzaak was meteen duidelijk; een grote tumor van 10 bij 6 cm, welke tegen het hartzakje aan lag. Hoe frustrerend is het dat je dus gelijk krijgt, terwijl artsen zo afwachtend blijven?

Een dag later was mijn scan al in handen van de cardiologen en thoraxchirurgen van het Erasmus MC en het plan was duidelijk: een operatie, om de tumor te verwijderen. Ondanks de afschaling van de zorg ben ik binnen 3 weken geopereerd en was ik vrij snel op de been. Wat een fantastisch team daar in het Erasmus! Alles en iedereen binnen het thoraxcentrum is op elkaar in gewerkt.

Ondanks de vermoeidheid, het vele hoesten en wat andere "cadeautjes" die ik aan het afwachtende beleid van mijn voormalige arts heb overgehouden, ben ik nog steeds "schoon". Maar dit had ook ernstig anders af kunnen lopen. Het is niet voor te stellen dat ik bij het niet ingrijpen van diezelfde arts, onherstelbare schade of erger had overgehouden... Maar dit is helaas wel de realiteit. Ik heb door mijn functie en mijn assertiviteit, deze beslissing en dus mijn redding kunnen realiseren. Helaas is dit lang niet voor anderen weggelegd. Want zeg nou zelf: hoeveel mensen kunnen zichzelf zomaar in een MRI scan leggen?

Vandaar dat ik een eerlijke behandeling wil voor iedereen. Anno 2021 en in de Westerse Wereld lijkt me dat een zeer reëel doel. En dat andere doel, die finish in het Olympisch stadion? Dat ga ik behalen, al is het op mijn tandvlees.